Tomasz Marczykiewicz "FAT Guitars"

“Przez wiele lat nie chciałem żyć tak jak wszyscy tak, jak tego oczekiwano. Rzemiosło, którym się zajmuję, jest wymagające i niełatwe, a droga do niego okazała się pełna przeciwności. Najtrudniejszą z nich była chyba moja własna buntownicza natura i nietypowe podejście do budowy instrumentów.

Nieustannie odkrywałem, że większość rzeczy można zrobić inaczej — ciekawiej, czasem prościej, często bardziej po swojemu. Rzucałem się więc w wir twórczości, nie zawsze myśląc o konsekwencjach. Moje pomysły bywały trafne, ale zdarzało się, że w tym pędzie gubiłem to, co w procesie tworzenia najważniejsze. Niejednokrotnie wszystko wymykało się z rąk. Były momenty, kiedy o mało nie straciłem wszystkiego — łącznie z pasją i poczuciem sensu.

Kiedy zrozumiałem, że nie potrafię żyć inaczej, zacząłem szukać kompromisów. Po każdym upadku podnosiłem się i szedłem dalej. Zawsze widziałem gdzieś przed sobą to niewielkie światło, które wskazuje kierunek. Tak naprawdę nigdy nie przestałem go widzieć.

Tworzę gitary. Nie jest to moje główne źródło utrzymania, lecz sposób na życie i na wyrażenie siebie. Dzięki temu po drodze nauczyłem się wielu innych rzeczy — byłem murarzem, budowlańcem, instalatorem, spawaczem, ślusarzem i kim jeszcze tylko trzeba było. Jestem także muzykiem. Z upodobaniem konstruuję i modyfikuję maszyny oraz różnego rodzaju narzędzia, a każdy mały sukces tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że warto angażować się w to, co się robi całym sobą.

Lutnictwo stało się dla mnie symbolem dążenia do szczęścia. Dla tych nielicznych, którzy mimo wszystko zostali ze mną i chcą zobaczyć, jak powstają moje instrumenty, nauczyłem się także montować filmy. Być może są one nietypowe — trochę jak ja sam — ale pokazują, jak wiele wysiłku i serca wkładam w tworzenie czegoś naprawdę wyjątkowego. Wiem, że wielu ludzi lubi patrzeć, jak rodzi się coś osobistego, coś, co nie jest kolejnym produktem masowej komercji.

Ta strona powstała całkowicie samodzielnie i bez wcześniejszego doświadczenia. Jest trochę jak moja pierwsza gitara, którą zbudowałem jako ciekawy świata nastolatek z głową pełną pomysłów. Tamten instrument był daleki od doskonałości, ale warto było go stworzyć — bo właśnie wtedy rozpoczęła się ta niezwykła podróż.

Podróż, którą kontynuuję od kilkudziesięciu lat, pokonując kolejne zakręty i wyboje. Bo tak naprawdę… co innego mógłbym robić, żeby czuć sens?”